ŚLĄSKIE GROBY LUDZI KOŚCIOŁA

NORBERT NIESTOLIK

KSIĘŻNA ANNA

ZAPOMNIANA ŚWIETA

Anna i Agnieszka były córkami króla czeskiego Ottokara I i jego żony Konstancji. Młodsza Agnieszka, urodzona w roku 1211, została przeznaczona za młodu do małżeństwa Bolesławowi, najstarszemu synowi Henryka Brodatego. W związku z tym, już jako dziecko odwieziono ją na Śląsk i tutaj wychowywano w miejscowej atmosferze i zwyczajach. Przebywała w klasztorze w Trzebnicy, gdzie była wychowywana przez św. Jadwigę i jej córkę Gertrudę - opatkę klasztoru. Po przedwczesnej śmierci kandydata na jej męża, zamążpójściu jej siostry i zapoznaniu się z ideami św. Franciszka, zapragnęła zostać klaryską.

Umieszczona w opactwie w Doksanach koło Litomierzyc, pobierała nauki oraz prowadziła korespondencję z ówczesnymi papieżami oraz ze św. Klarą. Po nieudanej próbie zamążpójścia, która mogła nawet wywołać wojnę pomiędzy jej ojcem a Leopoldem austriackim, wybrała życie zakonne. Założony przez nią w Pradze klasztor Klarysek nazwano wkrótce "czeskim Asyżem". Zmarła w roku 1282, po czterdziestu latach służby Bogu. Jej beatyfikacja nastąpiła w roku 1874 a kanonizacja 3 maja 1989 roku. Zupełnie inaczej, szczególnie w kwestii dowiedzionej przez Kościół świętości, wyglądało życie starszej z sióstr - księżnej Anny. Urodziła się w roku 1204 w Pradze. Czternaście lat później poślubiła Henryka Pobożnego, syna Henryka Brodatego i Jadwigi, późniejszej świętej.

Małżonkowie, w swoim bardzo bogobojnym życiu, bronili prawd wiary, ufundowali wiele kościołów i klasztorów dla franciszkanów, klarysek i sprowadzonych z Pragi krzyżowców z czerwoną gwiazdą. Już po śmierci męża Anna sprowadziła do Krzeszowa benedyktynów. Była gorliwą opiekunką ubogich, chorych i scholarów. Zmarła 23 maja 1256 roku i została pochowana w przedsionku wrocławskiego kościoła św. Klary.

Mimo krążącej o niej opinii świętości, nigdy nie czyniono starań o jej kanonizację. "Zapomnianą świętą:", jeszcze za życia, nie omijały liczne trudności życiowe, które pokornie znosiła. Potrafiła rozumieć krańcowe przypadki religijności i pokory swojej teściowej św. Jadwigi, jak choćby ten uwidoczniony w legendzie obrazkowej a przedstawiający scenę kąpieli dzieci Bolesława i Anny w wodzie, w której wcześniej święta obmyła nogi swym cysterskim współsiostrom. W latach 1227 - 1228 opiekowała się teściem, Henrykiem Brodatym, gdy ten został ranny w zamachu w Gąsawie. W roku 1240 opłakiwała śmierć matki, a rok później straciła męża w bitwie z Tatarami pod Legnicą. Źródła głoszą, że ciało Henryka, bez głowy, pozbawione szat i zbroi, odnalazła na pobojowisku a miał jej w tym pomóc ciekawy szczegół - sześć palców u lewej nogi zabitego. Anna, córka króla czeskiego Ottokara I, w odróżnieniu od swojej siostry Agnieszki, nie doczekała się wstąpienia w grono świętych Kościoła katolickiego. Widocznie taka była wola Najwyższego.

Z drugiej strony podkreślić należy, że nieoficjalnie, jednak Annę określa się mianem świętej. Określenie to pojawia się także w licznych publikacjach, w tym w książce ks. Józefa Patera: "Święci w dziejach Śląska". Nie bez znaczenia jest także fakt, że w myśl dewizy średniowiecznych mniszek, również tych trzebnickich: "być szlachetną, to być świętą". Obie te cechy uosabiała Anna, zapomniana, lecz prawdziwie szlachetna święta. Nie mogło być inaczej - miała wszakże wspaniały wzór - świętą Annę , Matkę Matki Chrystusa, której kult do dzisiaj w szczególny sposób kwitnie i rozwija się na Śląsku.

POWRÓT

POWRÓT DO STRONY GŁÓWNEJ