ŚLĄSKIE GROBY LUDZI KOŚCIOŁA

NORBERT NIESTOLIK

KSIĄDZ MICHAŁ RĘKAS

"Z CHRYSTUSEM JESTEM PRZYBITY DO KRZYŻA"

[Rozmiar: 10403 bajtów]

Na oficjalnej stronie internetowej Apostolstwa Chorych czytamy, że jest ono: „Wspólnotą, która pomaga chorym przeżywać cierpienie w sposób twórczy, bardziej Chrystusowy. Ma na celu uczynić z chorych apostołów przez przyjęcie, znoszenie i ofiarowanie cierpienia za Kościół i zbawienie dusz. Apostolstwo podnosi chorego na duchu, ukazuje mu wielkie możliwości pracy twórczej mimo choroby i przez chorobę, uczy chorego cierpieć dobrze, po chrześcijańsku”.

12 sierpnia 1934 roku papież Pius XI zatwierdził Apostolstwo Chorych, nazywając je „Unio Pia” czyli „Pobożnym Stowarzyszeniem” i stawiając je obok Akcji Katolickiej jako wzór postawy apostolskiej. Ten sam papież, 25 marca 1936 roku, w osobnym breve „Ad perpetuam Dei memoriał” nadał członkom Apostolstwa specjalne odpusty, a świat ludzi cierpiących nazwał „duchową potęgą”. Działalność stowarzyszenia zapoczątkował w roku 1929 Jakub Willenborg, proboszcz parafii Trójcy Świętej w Bloemendaal w Holandii, zaś na grunt polski przeniósł je ksiądz Michał Rękas.

Urodził się on w roku 1895 we wsi Łany Polskie w ówczesnym województwie tarnopolskim jako syn rolnika Józefa i Marii z domu Łysko. Ukończył z wyróżnieniem gimnazjum we Lwowie, wstąpił do Seminarium Duchownego i na Wydział Teologiczny Uniwersytetu Lwowskiego. Po święceniach kapłańskich, które nastąpiły w roku 1919, rozpoczął drogę pracy kapłańskiej. Posługiwał jako wikary między innymi w Tarnopolu, w Złoczowie i w katedrze lwowskiej. W latach dwudziestych pełnił urząd prefekta w Arcybiskupim Seminarium Duchownym we Lwowie i był kapelanem Zakładu dla Umysłowo Chorych na Kulparkowie. W tym właśnie miejscu odczuł potrzebę zwrócenie uwagi chorym na poszukiwanie chrześcijańskiego sensu cierpienia. W latach 1928/1929 przebywał w Holandii i tam poznał zasady istnienia Apostolstwa Chorych.

Po powrocie do kraju skierował prośbę do Lwowskiej Kurii Metropolitalnej o erygowanie Sekretariatu Apostolstwa Chorych z zasięgiem na cały kraj. Odpowiedź była pozytywna. Oficjalny dokument głosił że: „Sekretariat Apostolstwa Chorych erygowano we Lwowie na podstawie dekretu J.E. Arcybiskupa dr. Bolesława Twardowskiego, z dnia 12 maja 1930 roku. Konferencja Episkopatu Polski zebrana dnia 24 czerwca 1930 roku w Poznaniu zatwierdziła dzieło Apostolstwa Chorych dla całej Polski a sekretariat we Lwowie ul. Fredry 3 uznano jako Centralę Apostolstwa Chorych dla całej Polski”. Zaczęto wydawać miesięcznik pod tytułem „Apostolstwo Chorych” stanowiący rodzaj listu dla chorych i niepełnosprawnych czy wręcz odwiedzin w domu chorego, samotnego i często opuszczonego.

Swoją działalność ksiądz Rękas wzbogacił o audycje radiowe „Radio dla chorych” emitowane ze Lwowa początkowo na terenie zasięgu lokalnego a od roku 1933 w każdą sobotę na teren całego kraju. Archiwalne zdjęcia z tego okresu przedstawiają archaiczne, jak na obecne czasy, urządzenia radiowe, a jedno ze zdjęć kierownika programów religijnych - księdza Rękasa czytającego tekst do mikrofonu studyjnego.

W roku 1931 ks. Rękas został mianowany kanonikiem. Druga wojna światowa przerwała jego dzieło, chociaż byłoby wtedy szczególnie potrzebne. Po wojnie za sprawą księdza biskupa Stanisława Adamskiego, siedzibę Apostolstwa Chorych przeniesiono do Katowic na ulicę Plebiscytową a później do gmachu Kurii Metropolitalnej na ulicę Wita Stwosza, gdzie mieści się do dnia dzisiejszego. Ponownie uruchomiono jakże potrzebne i popularne audycje radiowe. Jak wspominają wierni: „Ksiądz Rękas omawiał sprawy cierpienia i choroby, podnosił na duchu, uczył pogodzenia się z wolą Bożą. Jego głos spokojny i łagodny był słuchany w całym kraju. Wszedłszy w kontakt z rozgłośniami radiowymi, organizował audycje religijne nie tylko dla chorych, ale także dla szerszych kręgów społeczeństwa katolickiego”. Apelował o pomoc materialną dla chorych z przeznaczeniem na lekarstwa, żywność, protezy, odzież i pościel. Niestety wiosną 1946 roku reżim stalinowski zlikwidował audycje.

Pogorszeniu uległ stan zdrowia kapłana uwidoczniony w niedowładzie jednej strony ciała. Śmierć, po długich i ciężkich cierpieniach, nastąpiła 15 lutego 1964 roku. Przerwała marzenia o nowych metodach pracy duszpasterskiej - na przykład o zmianie nazwy „Ostatnie Namaszczenie” na „Sakrament Chorych” i o mszach św. w pokoju chorego, co po latach stało się faktem, o zakonie chorych, co uwidoczniło się w powstaniu Bractwa Dominikańskiego – Rodziny Matki Bożej Bolesnej.

Miejscem spoczynku kapłana jest cmentarz przy ulicy Francuskiej w Katowicach, w mieście które stało się jego drugą po Lwowie ojczyzną. Na grobie kapłana umieszczono napis: „Byłem chory, a odwiedziliście mnie”. Na tym samym cmentarzu spoczywa wielu ludzi związanych z historią Górnego Śląska np. Wojciech Korfanty, Wilhelm Szewczyk, Jerzy Ziętek, Adam Didur, Kazimierz Skiba, Kazimierz Popiołek i Jan Mitręga. Zasługą księdza Rękasa jest wydanie 24 roczników „Apostolstwa Chorych”, opublikowanie około 50 prac naukowych, liczne artykuły prasowe, rekolekcje i konferencje. Zyskał miano pierwszego Polaka, który do rodaków przemawiał przez Radio Watykańskie.

Dzieło założyciela Apostolstwa Chorych kontynuował w latach 1964-1982 ksiądz Jan Szurlej podobnie jak poprzednik kapłan lwowski. Z jego inicjatywy dzień 6 lipca czyli Święto Matki Boskiej Uzdrowienia Chorych ustanowiono świętem patronackim Apostolstwa Chorych. Po śmierci kapłana ogólnopolskim sekretarzem stowarzyszenia został w latach 1982-1986 ksiądz Henryk Sobczyk pochodzący z Górnego Śląska a po nim w latach 1986-2001 urodzony w Świętochłowicach ksiądz Czesław Podleski. Obecnie funkcję tę pełni, będąc jednocześnie redaktorem naczelnym miesięcznika o tej samej nazwie, ksiądz Stanisław Michałowski.

Aby zostać członkiem Apostolstwa Chorych należy spełnić trzy warunki, które obowiązują tylko na czas choroby - przyjmować cierpienie z poddaniem się woli Bożej, znosić je cierpliwie, po chrześcijańsku, w zjednoczeniu z Jezusem, który się za nas ofiarował na Krzyżu, ofiaruje w Eucharystii, żyje w Kościele, ofiarować swoje cierpienie Bogu w intencji przybliżenia Kościoła Bożego, za zbawienie świata, za Kościół i Ojczyznę, w intencji Ojca Świętego. Jako dowód przyjęcia do Apostolstwa chorzy otrzymują dyplom, krzyżyk z wyrytymi na nim słowami „Z Chrystusem jestem przybity do Krzyża” oraz listy miesięczne redagowane w formie czasopisma „Apostolstwo Chorych”. Jego prenumerata jest bezpłatna lub za dobrowolna odpłatnością.

Działalność stowarzyszenia to także organizacja Ogólnopolskich Pielgrzymek Chorych i Niepełnosprawnych na Jasną Górę a w czasie ich trwania: msza św. z udziałem biskupów, droga krzyżowa na Wałach, nabożeństwo lourdzkie z błogosławieństwem i Najświętszym Sakramentem oraz spotkanie chorych w kaplicy Cudownego Obrazu.

Kościół w szczególny sposób otacza swoją troską ludzi chorych. Uczy, że cierpienie które samo w sobie nie jest dobre, nabiera wartości, gdy jest przyjęte z pokorą i w łączności z Chrystusem i z Kościołem. W krzyżu Chrystusa, w cierpieniu dokonało się odkupienie i jednocześnie cierpienie ludzkie zostało odkupione. Kościół jest potrzebny chorym, ale i oni potrzebni są Kościołowi, gdyż posiadają skryty w sobie skarb modlitwy i cierpienia. Papież Jan Paweł II ostatnim etapem swojego życia dał świadectwo pokory w cierpieniu. Marco Politi w książce „Papa Wojtyła pożegnanie” pisze: „Mistyczne natchnienie wspierało papieża w ostatnich latach pontyfikatu, kiedy ciało ugięło się pod niszczącym działaniem choroby Parkinsona i w następstwie licznych operacji. Wielu zastanawiało się, czy abdykuje. Odpowiedzią Jana Pawła II była niezłomność. Cierpienie oznaczało dla niego udział w męce Chrystusa. A przecież z cierpienia Krzyża abdykować nie można”.
W modlitwie papieża do Matki Bożej „Uzdrowienia Chorych” czytamy: „(…) Najczulsza Matko, z ufnością zwracamy się do Ciebie. Uproś nam u Twego Syna łaskę, abyśmy mogli rychło wrócić, całkowicie uzdrowieni do naszych zajęć, abyśmy mogli być użyteczni dla bliźnich przez naszą pracę. A tymczasem stań obok nas w chwili próby i pomóż nam powtarzać każdego dnia razem z Tobą nasze „tak”. Niech nas nie opuszcza pewność, że Bóg potrafi z każdego zła wydobyć jeszcze większe dobro (…)”.

Orędownikami troski o ludzi chorych a jednocześnie osobami znoszącymi w łączności z Chrystusem swoje cierpienia byli Ojciec Pio i Matka Teresa z Kalkuty. Zostali ogłoszeni świętymi Kościoła. Wspomniana na wstępie strona internetowa Apostolstwa Chorych zawiera skrytą w gąszczu tekstu ważną informację dotyczącą księdza Michała Rękasa, a mianowicie: „Odzywają się głosy o wszczęcie jego procesu beatyfikacyjnego”.

POWRÓT

POWRÓT DO STRONY GŁÓWNEJ